كه بدانها اميد دخول در بهشت را دارند . متوكّل از شنيدن اين سخنان شاد شد . « 1 » متوكّل دستور داد هيچ كس در اين قصر پاى ننهد مگر آنكه جامه‌اى ابريشمين ونگارين در بر كرده باشد . وى همچنين بازيگران و نوازندگان را در اين قصر حاضر و آماده كرده بود . . . شانه به شانهء اين عياشى و هرزگى ، عموم مردم در تنگدستى و بينوايى به سر مىبردند كه امام على عليه السلام فرموده بود : « نعمتى سرشار نديدم مگر آنكه در كنار آن حقّى تباه شده بود » . شاعران تنگدست از اين زندگى دشوارى كه مردم با آن دست و پنجه نرم مىكردند ، بهترين تعبيرها را كرده‌اند . يكى از آنها در توصيف حال خود كه البته مىتواند توصيف جامعه‌اش نيز باشد ، شعرى سروده و بيان كرده است كه چگونه بر دخترانش گرسنگى فشار آورده بود . . وصبية مثل صغار الذر * سود الوجوه كسواد القدر جاء الشتاء و هم بشر * به غير قمص وبغير ازر تراهم بعد صلاة العصر * وبعضهم ملتصق بصدرى وبعضهم ملتصق بظهرى * وبعضهم منحجر بحجرى اذا بكو عللتهم بالفجر * حتّى اذا لاح عمود الفجر ولاحت‌الشمس‌خرجت اسدى * عنهم وحلوا باصول الجدر

--> ( 1 ) - حياة الامام العسكرى ، ص 192 ؛ به نقل از عيون التواريخ .